ဝက္သား စားတာ ေစာခဲ့တဲ့ “ကုိစိန္ေမာင္”

ဝက္သား စားတာ ေစာခဲ့တဲ့ ကုိစိန္ေမာင္ (အဆံုးထိ ဖတ္ၾကည့္ပါ။ ေတြးစရာေတြ ရလာပါလိမ့္မယ္)

တစ္​ခုခု​ေတာ့က်န္​ခဲ့မွာပါ။

ဒီေန႔ မေျပာျဖစ္တာၾကာၿပီ ျဖစ္တဲ့ အေဖနဲ႔ ဖုန္းေျပာ ရတယ္ ဗ်… ‘သား ……ရြာမွာ အလႉ လႉဖို႔ ေငြစု ၿပီးၿပီလား’

‘မစုျဖစ္ေသး ပါဘူး အေဖရာ….သမင္ေမြးရင္း က်ားစားရင္း ပါပဲ…. အရင္ဖုန္း ေပ်ာက္သြားလို႔ ေနာက္ထပ္ အသစ္ထြက္တဲ့ iPhone လဲလိုက္တယ္ အေဖ… အသစ္ထြက္တဲ့ ဖုန္းက အရမ္းမိုက္တယ္ အေဖ ရ…..’ ေျပာမိေတာ့….

‘သား…. ဝက္သားစား မေစာနဲ႔ ေနာ္…’ လို႔ မွာရွာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ငိုင္သြားတယ္….အေဖဘာမ်ား ေျပာပါလိမ့္…..ေပါ့။

အၿမဲတမ္း ဇာတ္လမ္းေလးေတြနဲ႔ ဆုံးမတတ္တဲ့ အေဖ့ အေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားေတာ့ အခု ဇာတ္လမ္းေလး ျပန္ထြက္လာ တယ္ဗ်…။ အေဖ ဆုံးမခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးကို ၾကဳိးစားၿပီး တင္ျပေပးပါ့မယ္ ဗ်ာ…။ၾကားဖူးၾကမယ္လို႔လဲ ထင္ပါတယ္။
……………………..

‘ဝက္သား စားတာ ေစာခဲ့တယ္’

(၁)

‘ငါ…ဒီဆိုင္ကို မဝင္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ေကာင္းသားကြာ’ ….ဆိုတဲ့ အေတြး ရယ္ ….ယူက်ဳံးမရတဲ့ ေနာင္တ တစ္ခုရယ္…ႀကီးမား မွန္ကန္တဲ့ အသိတရားတစ္ခု ရယ္ …နဲ႔ ဦးစိန္ေမာင္ ပါးျပင္ေပၚ ေရစီးေၾကာင္းတစ္ခုက ပူကနဲ စီးဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။

(၂)

‘သူငယ္ခ်င္း ဒီေန႔ ဘာဟင္းလဲေဟ့…ငါေတာ့ ဝက္သားခ်က္တယ္ လွျမင့္ ရ..စားပါ ဦး…’

‘ထုံးစံအတိုင္း ကုလားပဲ ဆံေၾကာ္ ေလးနဲ႔ ဆီဆမ္း၊ဆားျဖဴးေပါ့ စိန္ေမာင္ ရာ…ေမးစရာ လိုေသးလို႔လား ဟ’

‘တစ္ခါ တေလ ေလး ဝက္သားဟင္းေလးဘာေလး ခ်က္စားစမ္းပါဦး သူငယ္ခ်င္းရာ…မေန႔က ရြာေတာင္ပိုင္းက ဝက္ေပၚလို႔ စားရတာဟ…စားရခဲ တယ္…ငါေတာင္မွ ငါးပိသာ ဆြဲထားလိုက္ သေဟ့။’

‘ဝက္သား စားဖို႔ ေစာပါေသးတယ္ စိန္ေမာင္ ရာ…’

စိန္ေမာင္ တစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ လွျမင့္ အျဖစ္ကို နားမလည္ ပဲ ေၾကာင္စီစီ ၾကည့္ပါေတာ့တယ္။ တကယ္ဆို အခုခ်ိန္ ဝက္သား ဘာလို႔ မစားသင့္ မွာလဲ….နားမလည္ႏိုင္။ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ဒိုးတူေပါင္ဘက္ လႊဆြဲ စားလာ ၾကတာ ၾကာလွ ေပါ့။ ဒီေကာင္ လွျမင့္ကိုက ကပ္စီး အေတာ္နည္းတဲ့ ေကာင္…။ ကိုယ့္ ဝမ္းကိုေတာင္ မသထာ တဲ့ေကာင္။

အခုရာသီ ရြာမွာ အိမ္သစ္ေဆာက္တဲ့ သူေတြ ေပါေတာ့ သစ္ပင္ကေန သစ္သား ျဖစ္ေအာင္ လႊဆြဲစား ၾကတဲ့ စိန္ေမာင္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ လက္မလည္ေအာင္ အလုပ္ရၾကတယ္ ။ ေငြလည္း ရႊင္ ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ဝက္သား ၾကဳိက္တဲ့ စိန္ေမာင္ အတြက္ ေတာ့ ေန႔တိုင္း ဝက္သား စားရတဲ့ ရာသီပါပဲ…။

ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကပ္စီးကုပ္ၿပီး ေန႔တိုင္း ကုလားပဲ ဆံေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းဆီဆမ္း ေန႔တိုင္း ထုပ္လာတဲ့ လွျမင့္ ကို နားမလည္ တာေတာ့ အမွန္။

အခု ႏွစ္ေယာက္သား အလုပ္သိမ္း လို႔ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာလည္း ၾကည့္…လွျမင့္က သစ္ဆြဲလို႔ ထြက္လာတဲ့ ပကာသားေတြ ၾကဳိးနဲ႔ စည္းၿပီး ရြာထိ ထမ္းျပန္ဦးမယ္…။

‘လွျမင့္ အဲဒီ ပကာေတြက ဘာလုပ္ဦး မလို႔လဲ…’

‘အိမ္မွာ ထင္းဆိုက္ဖို႔ေပါ့ဟ စိန္ေမာင္ရ’

‘ဟာ….အမ်ားႀကီး ကြာ…မင့္အိမ္မွာ မင့္ကလြဲလို႔ ေခြးတစ္ေကာင္ေတာင္ မရွိတဲ့ တစ္ေကာင္ႂကြက္ ပဲဟာ….’

‘ငါ ထင္းဆိုက္လို႔ ပိုေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြ ေပးလိုက္တာေပါ့ကြာ…ကုသိုလ္ေတာင္ရေသး…’

‘ၾကဳိးစား…ၾကဳိးစား…လွျမင့္ ေရ.. စိန္ေမာင္တို႔က ေတာ့ ေမာမယ့္ အလုပ္ ေလေတာင္ မခၽြန္ဘူးေဟ့…’

(၃)

‘မိလွ စုထားတဲ့ ေငြ ေလး ေရၾကည့္စမ္းဟာ…’

‘မနက္က က်ဳပ္ေရၾကည့္ထားတာေတာ့ ေျခာက္ရာ အစိတ္တင္း ရွိတယ္ ေတာ့…’

‘လႊက လုံးဝကို ဆြဲမရေတာ့ဘူး ဟ…မနက္ျဖန္ ျမဳိ႕တက္ဝယ္ရမယ္…အိမ္အတြက္ လိုတဲ့ ဆန္ေလးရယ္ ႏို႔ၫွာေကာင္ အတြက္ အားေဆးေလးရယ္ ဝယ္ခဲ့မယ္…လိုတဲ့ ေငြေလးရာေလာက္ေတာ့ မသန္းရီဆီက တစ္ဆယ္တိုးပဲ ယူရေတာ့မွာ ေပါ့ဟာ….’

ကိုစိန္ေမာင္ တစ္ေယာက္ ငယ္ငယ္ကလို တင္းတင္းရင္းရင္း မရွိတာ့ပဲ ကေလး ေတြနဲ႔ ဖက္သီလိုက္ေနတဲ့ သူ႔မိန္းမ မယ္လွရယ္..ႏို႔ပိန္ကို ကပ္တြယ္ေနတဲ့ မယ္လွ ရင္ခြင္ထဲက ႏို႔ၫွာ ေကာင္ရယ္…ၾကည့္ၿပီး သက္ျပင္း ေလးေလးႀကီး ဆြဲမိပါေတာ့တယ္…

‘ဟူး….ဒီ မိုးဦးက် အိမ္လည္း မိုးရဦးမယ္…ကေလးသုံးေယာက္နဲ႔ လူႀကီးႏွစ္ေယာက္စားအိုးကႀကီး…။ လႊဆြဲတာပဲ လုပ္စားတတ္တဲ့ စိန္ေမာင္ အဖို႔ ရာသီခ်ိန္ၿပီးရင္ ဝင္ေငြက မရွိျပန္…။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ေလ…အႀကီးေကာင္ႀကီးက လႊကူ ဆြဲေပးႏိုင္လာလို႔ပဲ ကူေဖာ္ေလာင္ဘက္ ေလးရလာလို႔ ေတာ္ေသးတာ ….ပ။

‘ဘာလိုလို နဲ႔ အႀကီးေကာင္ႀကီးေတာင္ ရွင္ျပဳေပးရေတာ့မွာပါလား…ဝက္သားေကၽြးေလးနဲ႔ လႉလိုက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲ…ေျပာရင္းဆိုရင္း ဝက္သားမစားရတာ ၾကာပါေပါ့လား ဟာ….’

ဦးစိန္ေမာင္ တစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္တည္း ညီးတြားသလို ေရရြတ္ေနရင္းက မစားရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ဝက္သား ဟင္းေလး ကို ျမင္ေယာင္ရင္း လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ‘ဂလု’ ကနဲ တံေတြးျမဳိခ် လိုက္မိပါေတာ့တယ္။

(၄)

‘လွျမင့္ ကုန္မာဆိုင္’ ဆိုင္ႀကီးက ႀကီးမားက်ယ္ဝန္းသေလာက္ ပစၥည္း အမ်ဳိးစားေတြကလည္း စုံလင္တာကို ကိုစိန္ေမာင္ တစ္ေယာက္ တဆိုင္လုံး ပတ္ၾကည့္ရင္း သြားရည္ က်မိတယ္….။ေဘးမွာလည္း သုံးထပ္တိုက္ႀကီးနဲ႔ ခ်မ္းသာလိုက္ၾကတာ။

သစ္ဆြဲလႊေတြ ထားတဲ့ ေနရာအေရာက္ ၾကည့္ေနရင္းက အင္း …လိုခ်င္တာက ဂ်ပန္ဘဲငန္းတံဆိပ္၊ ေစ်းက ရွစ္ရာေက်ာ္ ဘယ္လိုမွ မကပ္ႏိုင္၊ ဒါနဲ႔ တ႐ုတ္ျဖစ္ လႊတစ္ေခ်ာင္းကိုပဲ မ်က္စိမွိတ္ယူၿပီး ေကာင္တာေငြရွင္းဖို႔အသြား….ေကာင္တာမွာ ထိုင္ေနတဲ့ သန္႔ျပန္႔ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္က…

‘ဟာ…သူငယ္ခ်င္းစိန္ေမာင္ ဘာလာလုပ္တာလဲ.. ‘

‘က်ဳပ္ …က်ဳပ္ လႊလာဝယ္တာပါ….’

‘ေဟ့ေကာင္ ဘာေတြ ေၾကာင္ေနတာလဲ…စကားေတြေတာင္ထစ္လို႔ကြာ….ငါ မင္းနဲ႔ လႊ အတူဆြဲခဲ့တဲ့ လွျမင့္ေလကြာ…’

ကိုစိန္ေမာင္တစ္ေယာက္ ဆြံ႕အ မွင္သက္ေနရင္း သန္႔ျပန္႔ေနတဲ့ သူေဌးလွျမင့္ကို ၾကည့္ရင္းက ေဟာင္းႏြမ္း ညစ္ေပၿပီး အဘိုးအို႐ုပ္ ေပါက္ေနတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကို သိမ္ငယ္စြာ ငုံ႔ၾကည့္မိ ေနပါေတာ့တယ္။

‘ကဲ အံ႔ဩေနလဲ ၿပီးမွ အံ့ဩေတာ့ ကြာ …လာ ဆိုင္ေဘးက ငါ့အိမ္သြားရေအာင္…အိမ္မွာ မင္းၾကဳိက္တဲ့ ဝက္သားခ်က္ တယ္ကြ’ လွျမင့္က သူအိမ္ေခၚသြားၿပီး ကိုစိန္ေမာင္ကို ထမင္း ေကၽြးပါေတာ့တယ္….။

ကိုစိန္ေမာင္တစ္ေယာက္ ဆယ္စုႏွစ္ေလာက္ မစားရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ဝက္သားဟင္းနဲ႔ ထမင္းကို ေခါင္းမေဖၚႏိုင္ေအာင္ စားေနပါတယ္။ ကိုလွျမင့္ကေတာ့ ပီတိအျပဳံးေတြနဲ႔ ၾကည့္လို႔ေပါ့…။

စားလို႔ ေသာက္လို႔ အၿပီးမွာေတာ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာၾကရင္း ….

‘ကဲ …စိန္ေမာင္ အခု လာဝယ္တဲ့ လႊကို မဝယ္ေတာ့နဲ႔….ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ လႊ ငါလက္ေဆာင္ ေပးလိုက္မယ္… ဟုတ္ၿပီလား..အိမ္က ကေလးေတြဖို႔လည္း ဝက္သားဟင္းေတြ မုန္႔ေတြ ထည့္ေပးလိုက္မယ္…’

‘ဘုရားမတာပဲ…ေက်းဇူးပါလွျမင့္ရာ….အခု လာဝယ္တာ ေငြတိုး ယူခဲ့ရတာဟ…ဒါနဲ႔ လွျမင့္ ….ငါတို႔မေတြ႕ျဖစ္တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ အတြင္း မင္းဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ဒီေလာက္ခ်မ္းသာ သြားတာလဲ…..သိန္းထီေပါက္လို႔လား….ခ်မ္းသာတဲ့ မိန္းမရလို႔လား….. ေရႊထုပ္ႀကီး ေကာက္ရလို႔လား…’

ကိုလွျမင့္ရဲ႕ ျပန္ေျဖတဲ့ အေျဖကို သိရခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုစိန္ေမာင္ တစ္ေယာက္ ေနာင္တႀကီးစြာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ က်သြား ခဲ့ပါေတာ့တယ္ ..။

‘မင္း ေျပာတာ တစ္ခုမွ မဟုတ္ဘူး စိန္ေမာင္၊ ငါေျပာခဲ့ဖူးတယ္ မဟုတ္လား သူငယ္ခ်င္း..ဝက္သားစားဖို႔ ေစာေသးတယ္ ဆိုတာေလ….မင္းက ဝက္သားဟင္း ေန႔တိုင္းစားေနတဲ့အခ်ိန္က ငါ ကုလားပဲေၾကာ္ တစ္ဆုပ္နဲ႔ ထမင္းစားခဲ့တယ္…ငါ ေငြကို ေခၽြတာၿပီး စုေဆာင္းခဲ့တယ္….

ငါ အခု ေန႔တိုင္း တသက္လုံး ဝက္သားဟင္းခ်ည္းပဲ စားဦးမလား ….စားလို႔ရၿပီ ေလ….သူငယ္ခ်င္း….’မင္း ဝက္သားစားတာ ေစာခဲ့တာကိုး ဟ စိန္ေမာင္ ရ’

Credit

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*